USA & eternal war
Stichting Visie
Powered by   Start counter 20/12/02
U.S. Corporations implicated in Iraq Exclusive: Saddam key in early CIA plot Don't trust Bush or Blair on Iraq US soldiers raping Iraqi prisoners How US helped Iraq build deadly arsenal Hypocrisie rond massavernietigingswapens
in het Midden-Oosten
meer internetpagina's over Schurkenstaat USA Locked in an Orwellian Eternal War
USA's War in Eternity with Depleted Uranium
Subject: [du-list] Fwd: U.S. Corporations implicated in Iraq ... from Znet
   Date: Fri, 20 Dec 2002 22:23:33 +0000
   From:  "robert james parsons" <

With regard to the following... Most of the documents dealing with Iraq's purchases for its weapons programs prior to the 1991 war were taken by the United Nations Special Commission (UNSCOM) that was doing the inspecting until 1998. The documents are thus United Nations documents, yet they have been impounded by the United States, which is why no one has acces to them. It is interesting to note that the United States Department of Commerce was issuing export licences for biological weapons elements right up until the fifteenth of January, 1991, the day the Gulf War finally started, five and a half months after the invasion of Kuweit.

When James Bolton, United States Undersecretary of State for Disarmament was asked about this at a press conference at the bioweapons convention conference in Geneva in November 2001 (the conference at which the United States sabotaged the enforcement protocol to the convention, thus triggering a bio-weapons arms race, which most people aren't even aware of), he refused to answer.

Robert James Parsons
De VS waren z.g. "neutraal" tijdens de Irak-Iran 
oorlog. Daarom verkochten de VS gifgas aan Irak
en wapens aan Iran. Met het 'verdiende'geld 
werden dan weer de contra's in Nicaragua betaald.
foto uit 1983: Donald Rumsfeld schudt de hand van Saddam Hussein als bezegeling voor de verkoop van een chemische fabriek.. Door de USA waren enkele jaren tevoren grondstoffen geleverd om virussen, bacteriën en chemicaliën te fabriceren. Met de door Rumsfeld geleverde fabriek kan Irak zelf de chemische en bacteriologische strijdmiddelen fabriceren om Iran te verslaan.
Klik op foto voor één van de vele avonturen van Donald Rumsfeld.

De Judaskus (The Death Lobby) Kenneth R. Timmerman
The Spider's Web Over 10 years ago a reporter for the Financial Times named Alan Friedman uncovered the shocking story
Donald Rumsfeld   leverde persoonlijk gifgasfabriek aan Irak in 1983 (nerve gas see below)
Gifgasaanval op Koerden niet door Saddam?
Analyse door Cees van Zweeden    BN/DE STEM 25 februari 2003
Meer over Rumsfeld
USA gebruikten in 1991 massavernietigingswapens tegen Irak  1    en 2

From: "Michael Albert" 
Subject: U.S. Corps implicated in Iraq ... from Znet 
Date: Thu, 19 Dec 2002 09:21:07 -0500 

Two messages today...a head's up on what will be a huge story 
(interfering with U.S. war plans) around the world, that MAY even break 
into serious visibility in the U.S., and another in our series of book 
interviews that we are periodically sending, to let you know about 
excellent new titles (this one by Milan Rai called War Plan Iraq). 

First, when the massive pile of documents from Iraq appeared, in photos, 
in the paper, and the U.S. immediately pulled out all stops to get first 
access, to shut down wide dissemination, etc. -- the smart money said 
that buried in the morass there would be evidence of U.S. (and European) 
culpability in aiding the Iraqi weapons programs, dating back to before 
the Gulf War, but covering the period of Hussein's rise and his worst 
crimes, etc. 

And lo and be reported in tomorow's Die Tageszeitung (Berlin 
daily), here is a list of US corporations that alegedly supplied Iraq 
with nuclear, chemical, biological, and missile technology, prior to
1991. The list comes, it seems, from the original Iraqi report to the 
Security Council. This is a big breaking story in Europe - read the clip 
from this morning's Independent (London) below the list. 


U.S. corporations involved in Saddam's Iraq... 

A - nuclear    K - chemical    B - biological    R - rockets (missiles) 

 1) Honeywell (R,K) 
 2) Spektra Physics (K) 
 3) Semetex (R)
 4) TI Coating (A,K) 
 5) UNISYS (A,K) 
 6) Sperry Corp. (R,K) 
 7) Tektronix (R,A) 
 8) Rockwell )(K) 
 9) Leybold Vacuum Systems (A) 
 10) Finnigan-MAT-US (A) 
 11) Hewlett Packard (A.R,K) 
 12) Dupont (A) 
 13) Eastman Kodak (R) 
 14) American Type Culture Collection (B) 
 15) Alcolac International (C) 
 16) Consarc (A) 
 17) Carl Zeis -U.Ss (K) 
 18) Cerberus (LTD) (A) 
 19) Electronic Associates (R) 
 20) International Computer Systems 
 21) Bechtel (K) 
 22) EZ Logic Data Systems Inc. (R) 
 23) Canberra Industries Inc. (A) 
 24) Axel Electronics Inc. (A) 

Additionally to these 24 companies based in the US, are nearly 50 
subsidiaries of foreign enterprises whose arms co-operation with Iraq 
seems to have been operated from the US. In addition, Ministries for 
defense, energy, trade, and agriculture, as well as the foremost U.S. 
nuclear weapons laboratories at Lawrence Livermore. Los Alamos, and 
Sandia, are designated as suppliers for the Iraqi arms programs for A, 
B, and C-weapons as well as for rockets. 

This list doesn't include governmental and quasi-governmental agencies that gave
              technology to Iraq, including the Pentagon, Lawrence Livermore Laboratories,
             Sandia Labs, Los Alamos, and the Centers for Disease Control.

              Source: Die Tageszeitung (Berlin daily newspaper), who says it came from the
              original Iraqi report to the UN Security Council.

Here is the report from this morning's Independent, in London... 

Leaked Report Says German and US Firms Supplied Arms to Saddam 
By Tony Paterson 
The Independent (UK) 

Baghdad's uncensored report to UN names Western companies alleged to 
have developed its weapons of mass destruction. 

Wednesday, 18 December, 2002

Iraq's 11,000-page report to the UN Security Council lists 150 foreign 
companies, including some from America, Britain, Germany and France, 
that supported Saddam Hussein's weapons of mass destruction programme, a 
German newspaper said yesterday. 

Berlin's left-wing Die Tageszeitung newspaper said it had seen a copy of 
the original Iraqi dossier which was vetted for sensitive information by 
US officials before being handed to the five permanent Security Council 
members two weeks ago. An edited version was passed to the remaining 10 
members of the Security Council last night. 

British officials said the list of companies appeared to be accurate. 
Eighty German firms and 24 US companies are reported to have supplied 
Iraq with equipment and know-how for its weapons programmes from 1975 
onwards and in some cases support for Baghdad's conventional arms
programme had continued until last year. 

It is not known who leaked the report, but it could have come from Iraq. 
Baghdad is keen to embarrass the US and its allies by showing the close 
involvement of US, German, British and French firms in helping Iraq 
develop its weapons of mass destruction when the country was a bulwark 
against the much feared spread of Iranian revolutionary fervour to the 
Arab world. 

The list contained the names of long-established German firms such as 
Siemens as well as US multi-nationals. With government approval, Siemens 
exported machines used to eliminate kidney stones which have a "dual 
use" high precision switch used to detonate nuclear bombs. Ten French 
companies were also named along with a number of Swiss and Chinese 
firms. The newspaper said a number of British companies were cited, but
did not name them. 

"From about 1975 onwards, these companies are shown to have supplied 
entire complexes, building elements, basic materials and technical 
know-how for Saddam Hussein's programme to develop nuclear, chemical and 
biological weapons of mass destruction," the newspaper said. "They also 
supplied rockets and complete conventional weapons systems," it added. 

The five permanent members of the Security Council -- the United States, 
Britain, Russia, France and China -- have repeatedly opposed revealing 
the extent of foreign companies' involvement, although a mass of 
relevant information was collected by UN weapons inspectors who visited 
the country between 1991 and 1998. The UN claims that publishing the 
extent of the companies' involvement in Iraq would jeopardise necessary 
co-operation with such firms. 

German involvement outstripped that of all the other countries put 
together, the paper said. During the period to 1991, the German 
authoritiespermitted weapons co-operation with Iraq and in some cases 
"actively encouraged" it, according to the newspaper which cited German 
assistance allegedly given to Iraq for the development of poison gas 
used in the 1988 massacre of Kurds in northern Iraq. It said that after 
the massacre America reduced its military co-operation with Iraq but 
German firms continued their activities until the Gulf War. 

Die Tageszeitung quoted sources close to the US Vice President, Dick 
Cheney, as saying the Bush administration was hoping to prove a German 
company was continuing to co-operate with the Iraqi regime over the 
supply of equipment allegedly useful in the construction of weapons of 
mass destruction. 

American weapons experts have recently voiced concern that the German 
Government has permitted Siemens to sell Baghdad at least eight 
sophisticated medical machines which contain devices that are vital for 
nuclear weapons. The machines, known as "lithotripters", use ultrasound 
to destroy kidney stones in patients. However, each machine contains an 
electronic switch that can be used as a detonator in an atomic bomb,
according to US experts. Iraq was reported to have requested an extra 
120 switches as "spare parts" during the initial transaction. 

The delivery of the machines was approved by the European Commission and
the UN because sanctions against Iraq do not apply to medical equipment. 
Siemens and the German Government have insisted that the machines, which 
are being used in northern Iraq under a World Health Organisation 
programme, cannot be used to make nuclear weapons. 


Also, here is a brief interview for your pleasure/edification with Milan 
Rai, in ZNet's usual manner, regarding his new book, published by 

Interviewing Milan Rai 
War Plan Iraq 

1) Can you tell ZNet, please, what your new book is about? What is it 
trying to communicate? 

War Plan Iraq tries to explain and document how the US has been hostile 
to both UN weapons inspectors and to real regime change in Iraq. It also 
sets out reasons why a war on Iraq would be immoral and illegal, 
including the likely catastrophic effects on the civilian population. 
The book is intended to give anti-war activists the ammunition they need 
to win the argument and persuade the uncommitted. 

Recent history demonstrates that the US has tried to achieve 'regime 
stabilisation and only leadership change' in Iraq (by denying support to 
the uprisings in 1991, for example), and has prioritised these goals 
over the disarmament/inspection process in Iraq (by collapsing the UN 
weapons inspection process in December 1998, for example). 

The idea of the book was that it should be possible to give it to 
someone who is solidly pro-war and for them not to be able to 
immediately reject it, but be forced to engage with the depth of 
documentation and the sober presentation. 

Very important to the book are anti-war observations by relatives of 
September 11th victims photographs of young Iraqis by artist Emily Johns and professional 
photographer Kim Weston-Arnold, as well as an important chapter 
addressing 9/11 by Noam Chomsky. 

(2) Can you tell ZNet something about writing the book? Where does the 
content come from? What went into making the book what it is? 

The bulk of the book draws on four years of full-time 
anti-sanctions/anti-war campaigning as joint coordinator of Voices in 
the Wilderness UK, and fourteen years of writing and activism on these 
topics with ARROW (Active Resistance to the Roots of War). Quite a bit 
of the content comes from reading the British newspapers closely over 
the course of the last year. The idea of the images and photographs is
to humanise the Iraqi people, who I have met, and found enormously 
hospitable on my four sanctions-breaking delegations to Iraq over the 
past four years. 

(3) What are your hopes for War Plan Iraq? What do you hope it will 
contribute or achieve, politically? Given the effort and aspirations you 
have for the book, what will you deem to be a success? What would leave 
you happy about the whole undertaking? What would leave you wondering if 
it was worth all the time and effort? 

What do I hope for War Plan Iraq? I hope that it will be a useful tool 
for the international anti-war movement (it is being translated into 
Arabic, Spanish, Italian, Swedish, Norwegian, Brazilian Portuguese, 
Japanese, and Korean) and that it will help to swing/shore up domestic 
opinion in the US and the UK against war.

I hope that it will encourage and empower anti-war activists and 
persuade the uncommitted to raise their voices against war. 

I already feel that the book was worth all the effort, because it has 
already helped a lot of people to resist propaganda and to win arguments 
and to deepen their understanding of the depths of cynicism and 
brutality with which we are faced. 

I can't say that I am happy with the book and its effects, because I 
wish that there was some way that cultural efforts (books) and political 
efforts (organising civil disobedience and so on) could be sure of 
preventing mass destruction in Iraq. I'm glad people have found the book 
useful, including people like George Monbiot and Tariq Ali and Martin 
Thomas (our version of Michael Moore) and left-wing Labour MPs. 

In some tiny way the book is increasing the chances of survival of 
children in Iraq, that is its purpose and I have to be content with 

This message has been brought to you by ZNet ( 
Visit our site for subscription options.

Don't trust Bush or Blair on Iraq 

                                                  The Scott inquiry revealed the cynicism of politicians'

                                                  Richard Norton-Taylor
                                                  Wednesday August 21, 2002
                                                  The Guardian 

                                                  Saddam Hussein's use of chemical weapons in the past is
                                                  repeatedly cited by the US and British governments as
                                                  justification for his removal from power now. But just what was
                                                  their response to his use of poison gas against Iranian troops
                                                  and Iraqi Kurds in the 1980s? Far from condemning his actions,
                                                  they stepped up their support for Baghdad. 

                                                  One of the most damning revelations to come out of the Scott
                                                  inquiry into the arms-to-Iraq affair was the British government's
                                                  secret decision to supply Saddam with even more
                                                  weapons-related equipment after he shelled the Kurdish town of
                                                  Halabja in March 1988 with gas bombs, killing an estimated
                                                  5,000 civilians and maiming thousands more. Saddam said he
                                                  had punished the Kurds for "collaboration" after the town had
                                                  been successfully attacked by Iran. The weapons were
                                                  produced with German-supplied chemicals. 

                                                  At the end of the Iraq-Iran war later that year, Sir Geoffrey Howe,
                                                  the foreign secretary, drew up a paper entitled The Economic
                                                  Consequences of the Peace. There were "major opportunities for
                                                  British industry", he said. But he was terrified his plan to
                                                  increase British arms exports to Iraq, secretly agreed by the
                                                  government, would be leaked. 

                                                  "It could look very cynical if so soon after expressing outrage
                                                  about the treatment of the Kurds, we adopt a more flexible
                                                  approach to arms sales," one of his officials told the Scott
                                                  inquiry. The government's decision to change its policy, but
                                                  keep MPs and the public in the dark, was even more cynical,
                                                  replied Lord Scott. 

                                                  As Whitehall turned a blind eye to exports to Baghdad of
                                                  equipment which ministers and officials admitted could be used
                                                  to produce chemical and nuclear weapons, Howe ordered his
                                                  paper to be kept under wraps until, in the words of Ian Blackley,
                                                  a senior Foreign Office diplomat, the "cloud had passed" - a
                                                  reference to the attack on Halabja. 

                                                  This cynicism and hypocrisy was matched only by the US.
                                                  Soon after the attack, Washington approved the export to Iraq of
                                                  virus cultures and a $1bn contract to design and build a
                                                  petrochemical plant the Iraqis planned to use to produce
                                                  mustard gas. And while the Reagan administration condemned
                                                  the use of chemical weapons during the eight-year Iraq-Iran war,
                                                  US officers were secretly supplying Iraqi generals with
                                                  bomb-damage assessments and detailed information on Iranian
                                                  troop deployments. 

                                                  "The use of gas on the battlefield by the Iraqis was not a matter
                                                  of deep strategic concern," Walter Lang, a former senior US
                                                  defence intelligence officer, told the New York Times this week.
                                                  Washington was worried about the threat of Iran spreading its
                                                  Islamic revolution to Kuwait and Saudi Arabia. 

                                                  Ever since TE Lawrence and his admirers in Whitehall drew the
                                                  map of the modern Middle East after the first world war, the
                                                  British and, later, American approach to the region has been
                                                  dictated by naked self-interest. It is an approach which
                                                  demanded a totally craven approach towards human rights.
                                                  Saudi Arabia, no respecter of these and a past funder of Islamist
                                                  extremism in Pakistan, Afghanistan and elsewhere, remains one
                                                  of Britain's biggest arms markets and a key supplier of oil to the

                                                  Whatever the reasons, and there are many, for seeing the back
                                                  of Saddam, don't listen to Bush or Blair when they talk of
                                                  morality, democracy and good governance. The evidence of Lord
                                                  Howe and his officials to the Scott inquiry revealed the
                                                  government's priorities. This might be salutary to remember as
                                                  the government prepares to respond to pressure for a debate
                                                  about the Bush administration's plans to invade Iraq. 

                                                  "Public opposition in this country might have been
                                                  embarrassingly vociferous, particularly in view of the use by Iraq
                                                  of chemical weapons," Scott told Howe. Howe replied that he
                                                  wanted to defend British corporate interests from "malicious
                                                  commentators" and "emotional misunderstandings". The
                                                  decision to prevent MPs from knowing about the government's
                                                  shift in policy was a "perfectly legitimate management of news",
                                                  he said. 

                                                  Then, the evidence against Saddam was there for all to see, but
                                                  conveniently ignored. Britain and the US were desperate to
                                                  benefit from Saddam's massive arms procurement programme.
                                                  Now, we are told, Saddam must be overthrown because he is
                                                  again said to be developing weapons of mass destruction, but
                                                  we are not given the evidence. 

                                                  A senior Foreign Office official told the Scott inquiry: "If there
                                                  had been an outcry [over the change in policy towards Iraq] I am
                                                  not sure it would necessarily have reflected the view of the
                                                  country, only of the number of people prepared to comment."
                                                  Those words may be worth recalling in the weeks ahead. 

                                                  · Richard Norton-Taylor is the author of Truth is a Difficult
                                                  Concept: Inside the Scott Inquiry 



Anti-Iraq war Demonstration Amsterdam Febr.15, 2003 PANAC  &  P2OG
Picture: Hans de Jonge

Internetpagina's over Schurkenstaat USA: 1 2 ,   3 en  4

*USA is the most virulent rogue nation on earth

Professor Marc W. Herold  Ph.D., M.B.A., B.Sc.
heeft 3767 civiele slachtoffers van de USA bombardementen in Afghanistan geteld:
* A Dossier on Civilian Victims of United States'  Aerial Bombing of Afghanistan:    A Comprehensive Accounting
Alternatieve gedachten   Gifgasaanval op Koerden niet door Saddam?
* Talibaan krijgsgevangenen hebben ook mensenrechten
* Clusterbommen in Basra 25/030/03 verbod zowel landmijnen
*  De aanval op het WTC en het Pentagon
* Vier boeken van Willem Oltmans over de USA interventie-politiek van de laatste 50 jaar
* Skull & Bones
* Lijst met USA interventies vanaf 1775
* De volgende oorlog (tegen Irak natuurlijk)
* startpagina Stichting Visie
KVK 41210915
Postgiro 1611436 Amsterdam

Hypocrisie rond massavernietigingswapens in het Midden-Oosten
                                                       door Ludo De Brabander

De VS en Groot-Brittannië drijven de confrontatie met Irak verder op. Saddam Hoessein is geen doetje, zoveel is zeker. Maar twee Golfoorlogen, de verplichte ontmanteling van massavernietigingswapens en een jarenlang embargo hebben ervoor gezorgd dat Irak militair compleet verzwakt is. Maar zelfs na toegevingen van Bagdad zetten Bush en Blair alles op oorlog. 

    Overdrijvingen worden daarvoor niet geschuwd. Inspanningen al evenmin: de Britse premier Blair beweegt hemel en aarde om zijn landgenoten te overtuigen van de dreiging die van Irak uitgaat en hij publiceert gretig ‘bewijzen’. Daarbij worden twee aspecten bewustop de achtergrond gehouden. De bewapening van Saddam Hoessein tijdens de Iran-Irak-oorlog door dezelfde oorlogsstokers en andere westerse landen en de reële dreiging die uitgaat van het rechts-extremistische regime in Israël. Dat beschikt over een gevaarlijk nucleair monopolie in het Midden-Oosten, zonder dat daar een haan naar kraait.

    Irak en de Verenigde Staten leven nu al meer dan tien jaar op voet van oorlog. Eigenlijk zou je moeten zeggen dat de Golfoorlog nooit is geëindigd. Volgens de  officiële versie draait de crisis rond de ontmanteling van de Irakese massavernietigingswapens. Irak is daartoe verplicht sinds de VN-Veiligheidsraad op 3 april 1991 resolutie 687 stemde. De resolutie verplicht Irak tot stopzetting van de productie en ontmanteling van het chemische, biologische en nucleaire arsenaal en de lange afstandswapens.

    Bagdad moest zich onderwerpen aan streng toezicht van UNSCOM (United Nations Special Commission). Eens ontwapend zou Irak verlost worden van de economische sancties, die al in de eerste week van de Golfcrisis (VN-resolutie 661 en herbevestigd in resolutie 687) in augustus 1990 werden ingesteld.

    De inspecties zouden al gauw tot spanningen leiden. Irak en voormalige VN-inspecteurs beschuldigden UNSCOM ervan een instrument te zijn in handen van de VS.
    Zo bestond twee derden van het inspectieteam uit Amerikanen. Later zou blijken dat UNSCOM inderdaad gebruikt werd voor onvervalste spionageactiviteiten. De vroegere chef van UNSCOM, de Zweed Rolf Ekéus, liet achteraf horen dat de VS-regering door infiltratie van agenten in de inspectieteams en de plaatsing van
afluisterapparatuur, de schuilplaats van Saddam Hoessein probeerde te achterhalen.(1) Ekéus beschuldigde de VS en "andere leden van de VN-Veiligheidssraad"   ervan dat ze "de leiders van het inspectieteam onder druk zetten om inspecties uit te voeren die controversieel waren vanuit Irakees oogpunt, en daarbij een  blokkering schiepen die gebruikt kon worden als rechtvaardiging voor een directe militaire actie".(2) Ook ex-inspecteur Scott Ritter bracht een gelijkaardig verhaal.
    Hij noemde de inspecties een "farce" en stelde dat er informatie werd doorgespeeld aan Israël, de grootste vijand van Irak.(3)

    Butler in dienst van VS

 Vooral het toenmalige hoofd van UNSCOM, Richard Butler, was kop van jut. Volgens Irak stond hij gewoon in dienst van de VS. Irak verbrak de relaties met UNSCOM in juni 1998. In een brief aan de VN-Veiligheidsraad beschuldigde Bagdad Butler ervan de Veiligheidsraad te misleiden. De inspecties zorgden voor toenemende spanningen. Richard Butler was niet meteen een diplomaat. Op het hoogtepunt van de crisis, in december 1998, moest Butler een rapport opmaken  waaruit moest blijken in welke mate Irak zijn belofte van 14 november respecteerde tot volledige samenwerking met de VN-inspecteurs. Volgens verschillende Midden-Oostenkenners, liet Butler daarbij na zijn inspectieteamleden te consulteren en stond hij in voortdurend contact met de Verenigde Staten. De kritiek op Butler
groeide, ook in de VN-Veiligheidsraad.(4) Tijdens een ontmoeting van de ‘Gulf Cooperation Council’ (Golfsamenwerkingsraad) moest VN-Secretaris-Generaal Kofi  Annan toegeven dat Butler een arrogant type was: "Ik weet dat de taal die Butler soms gebruikt scherp is en vrij van diplomatie. Een zaak die veel mensen in de wereld droevig stemt."(5)

    Scott Ritter, ex-inlichtingsofficier van de VS-Marine en als inspecteur door Saddam als de meest ‘provocatieve’ omschreven, stelde dat de VS aan Butler "vroeg om de toon in zijn rapporten te verharden om de bombardementen te rechtvaardigen".(6) 

    Volgens Irak hadden de inspecties er al lang voor gezorgd dat het land volledig is ontwapend. Irak wilde eindelijk van het sanctieregime verlost worden, wat maar  kon van zodra formeel aanvaard werd dat de ontwapening van Irak een feit was. (7) De VS en Groot-Brittannië hadden daar weinig oren naar. Nochtans waren alle inspecteurs, op Butler na, het er over eens dat Irak’s arsenaal zo goed als vernietigd was.(8) In een interview met CNN op 17 juli 2002 bevestigt Scott Ritter dat nog eens: "Tegen december 1998 hebben we 90 tot 95 procent van Irak’s massavernietigingscapaciteit in rekening kunnen brengen. Wij vernietigden alle fabrieken, alle  productiemiddelen. We konden sommige wapens niet in rekening brengen, maar chemische wapens hebben een levensduur van vijf jaar. Biologische wapens hebben een levensduur van drie jaar."(9) Butler rapporteerde dat inspectieteams geen vrije toegang kregen, hoewel in werkelijkheid op 300 inspecties die in minder dan een  maand tijd werden uitgevoerd slechts drie incidenten zijn gemeld.(10)

    Toch vonden de VS en Groot-Brittannië het verslag van Butler een voldoende argument om operatie ‘Desert Fox’ te starten. In de nacht van 16 op 17 december begonnen Amerikanen en Britten Bagdad en andere steden 70 uur lang te bombarderen.

    De bombardementen haalden weinig uit. UNSCOM liep uit op een complete mislukking. Frankrijk nam het voortouw van een groeiende groep landen die aandrong op een andere VN-politiek. De werking van UNSCOM moest worden herbekeken: niet langer meer verrassingsinspecties, maar een continue controle op lange   termijn. Frankrijk wilde overigens met de hervorming van UNSCOM zich op een elegante manier ontdoen van de omstreden Butler. Ook Rusland en Egypte drongen aan op zijn ontslag.

    Protest tegen sanctieregime

    Bovendien kwam er ook meer en meer protest op het sanctieregime tegen Bagdad. Allerlei rapporten maar ook uitspraken van hoge VN-functionarissen bevestigden  wat al eerder werd vermoed: de sancties zijn een ramp voor de burgers. Denis Halliday, de man die het ‘olie-voor-voedsel’-programma tot aan zijn vertrek leidde  heeft het zelfs meermaals over ‘genocide’.(11)

    Volgens Halliday controleren de VS de volledige economie van Irak en zijn er al rond 1 miljoen kinderen gestorven. "Een groot deel van de burgerbevolking van Irak  wordt bedreigd door de boycot die de VN tegen het land heeft uitgeroepen. En onder het mom van VN-resolutie 687 bombarderen Amerikaanse en Engels  vliegtuigen voortdurend burgerdoelen."(12) Elders stelde Halliday nog: "Bovendien heeft Scott Ritter, de wapeninspecteur die menig VN-functionaris ‘de grootste
    cowboy aller Amerikanen’ noemde, twee jaar geleden al gesteld dat de Irakese wapenprogramma’s – biologische, chemische en onventionele – absoluut dood zijn  en niet snel zullen herrijzen" en dus sancties niet meer nodig zijn."(13) Op de groeiende kritiek tegen de sancties antwoordden de VS dat de humanitaire uitzonderingen op het sanctieregime misbruikt werden door Irak, waardoor de goederen niet op de juiste bestemming kwamen.

    Resolutie 1284 moest een einde maken aan het aanslepende gebakkelei over UNSCOM (Frankrijk, China en Rusland onthielden zich in de stemming). Er werd een nieuw orgaan opgericht: UNMOVIC (UN Monitoring, Verification and Inspection Commission).(14) Aan het hoofd kwam de Zweed Hans Blix, oud-minister van  Buitenlandse Zaken en van 1981 tot 1997 hoofd van het Internationaal Atoom Energie Agentschap (IAEA) in Wenen. In die functie was hij al belast met de   zoektocht naar nucleaire wapens in Irak. De resolutie bepaalt dat de Veiligheidsraad kan overgaan tot opschorting van de import- en exportsancties voor een periode  van 120 dagen indien Irak gedurende 120 dagen heeft samengewerkt met de wapeninspecteurs. Daarna kunnen de sancties eventueel opnieuw worden ingesteld indien UNMOVIC zou vaststellen dat Irak opnieuw weigert samen te werken. 

    Irak bleef echter op het standpunt dat het niet meer moet weten van de inspecties en eiste de onmiddellijke opheffing van de sancties. Resolutie 1284 veranderde  uiteindelijk weinig. De sancties bleven ook in de Veiligheidsraad ter discussie staan en de inspecteurs geraakten nog altijd niet ter plaatse. Ook de kritiek bleef onveranderd dezelfde. Hans von Sponeck, die Halliday opvolgde stapte op zijn beurt in maart 2000 op uit onvrede met de sanctiepolitiek: "Bestellingen van
    hulpmateriaal worden getroffen door veto’s, gelden door de VS geblokkeerd. Ik noem dat ethisch onverantwoord".(15) Von Sponeck deed een oproep om hulp aan de gewone Irakezen los te koppelen van de ontwapening.

    Nu heeft het Irakese regime laten weten toch in te stemmen met wapeninspecties. De regering Bush, die er in werkelijkheid op uit is om gewoon Saddam Hoessein ten val te brengen, komt daardoor in een moeilijkere positie, omdat een belangrijk argument om een grootschalige militaire operatie uit te voeren is weggevallen.

Wat verzwegen wordt

    Sinds kort is Premier Blair druk in de weer om de slechte wil van Saddam Hoessein aan te tonen. Om een vrijgeleide te bekomen voor militaire actie is hij op de  proppen gekomen met een rapport dat moet ‘bewijzen’ dat Irak onverdroten verder bouwt aan zijn arsenaal massavernietigingswapens en een ernstige bedreiging  vormt. "Hij moet gestopt worden" aldus Blair. "Rapporten van veiligheidsdiensten maken duidelijk dat hij werkt aan de uitbouw van zijn capaciteit aan
    massavernietigingswapens en het is de overzeese overtuiging dat hij deze wapens zou inzetten voor zijn vitale regionale belangen."(16)

    Iedereen weet dat Saddam Hoessein geen doetje is. Maar de energie die gestoken wordt in het demoniseren van het Irakese regime en de daarbij geleverde  immense militaire inspanningen moeten bij elk gezond denkend wezen vraagtekens doen rijzen. Blijkbaar is het politiek geheugen kort. Wie lag er wakker van  diezelfde Saddam Hoessein toen hij onder het oog van de hele wereld deportaties en slachtpartijen onder de Koerden aanrichtte of chemische wapens aan het Iraanse front inzette?

    Boter op het westers hoofd

    De politieke verontwaardiging over de wreedheid van het regime bleek tot aan de tweede Golfoorlog zo goed als afwezig. Amerikaanse, Britse, Duitse en andere  westerse bedrijven hebben immers aan Irak de noodzakelijke technologie geleverd voor de aanmaak van massavernietigingswapens.(17) Nadat de regering Reagan
in het midden van de eerste Golfoorlog (tussen Iran en Irak) Irak verwijderde van de lijst van staten die het terrorisme steunen, gingen er tussen 1985 en 1990 massa’s producten met militaire toepassingen naar Irak. Het waren voornamelijk Duitse bedrijven die in Irak de bedrijven bouwden waar mosterdgas en de zenuwgassen Sarin en Tabun werd geproduceerd. Vanuit de VS kwam de technologie nodig om chemische wapens aan te maken.(18) In 1988 zou Bagdad een contract verlenen aan het Amerikaanse bedrijf Bechtel Corporation voor de productie van ethyleen oxide (nodig voor de aanmaak van mosterdgas), een bedrijf waar   voormalig VS-Staatssecretaris George Schultz in het bestuur zou gaan zetelen.(19) De productiecapaciteit van zenuwgas verzonk met 48 ton overigens in het niets  met wat de VS produceerden begin jaren ’70 (naar schatting 1.000 ton). Irak bleef trouwens ook na de oorlog tegen Iran afhankelijk van het Westen omdat het niet in staat was elementair phosphorus, een noodzakelijke basisstof voor zenuwgas, zelf te produceren. Een zelfde verhaal voor mogelijke biologische wapens. De VS  bezorgden Irak culturen van verschillende besmettelijke ziekten, tussen 1985 en 1991, los van het feit of het voor militaire dan wel civiele doelen diende. Het   VS-bedrijf Sigma Chemie was er verantwoordelijk voor dat nog in 1991 Irak in het bezit kwam van belangrijke virussen en mycotoxines.(20)

    Ook voor de ontwikkeling van nucleaire wapens speelden VS-bedrijven een belangrijke rol. Veertig procent van de uitrusting van Saad 16, een complex voor  onderzoek en ontwikkeling van raketsystemen en atoomwapens kwam uit de VS. Het gaat om de bedrijven Hewlett Packard, Tektronix en Wiltron. 93 procent van
het verrijkt uranium van Irak was afkomstig van Frankrijk, dat het goedje leverde in de jaren ’80. De in 1981 door Israël vernietigde kernreactor in Osira, was eveneens van Franse makelij. Maar Irak had onvoldoende plutonium om nucleaire wapens te maken, noch beschikt het land over een beschikbare raket om  kernkoppen te dragen.

    Irak was zonder twijfel volop aan het werken aan een programma voor massavernietigingswapens. Dat het Irakese leger ook bereid was deze effectief in te zetten  hebben we gezien in de oorlog tegen Iran en aan de gasaanval op de Koerdische stad Halabja, waarbij zeker 5.000 burgers het leven lieten. De Verenigde Staten  wisten dat maar al te goed, maar zagen daar geen graten in. In Washington zat de schrik er goed in dat Iran de overhand zou halen tegen Irak.Bagdad moest dus
gesteund worden. Niemand minder dan Donald Rumsfeld, Reagan’s speciale afgezant en nu minister van Defensie in de regering van Bush, overhandigde Saddam Hoessein een brief waarin Reagan aanbood de diplomatieke relaties te hernieuwen en de economische en militaire banden aan te halen".(21) Behalve een gevreesde overwinning van Iran zat ook olie in het verhaal. Marvin Feuerwerger, een medewerker van het Pentagon onder Reagan gaf olie, naast Irak’s strategische positie, op als belangrijkste argument om het land van wapens te voorzien. "We praten over een land met de tweede grootste voorraad aan oliereserves, 50 miljard aan cash reserves en nog eens 80 miljard dollar aan kredieten van Arabische landen en andere staten. Al dat geld, samen met Irak’s potentieel om een tegenwicht te vormen voor Iran in de Golf, maakte van Irak een belangrijke klant".

    De Israëlische massavernietigingswapens

    De hele discussie over Irakese massavernietigingswapens zou ons bijna de Israëlische massavernietigingswapens doen vergeten. Niet toevallig weigeren de grootste voorstanders van een oorlog tegen Irak, VS en Groot-Brittannië, een niet onbelangrijk onderdeel van de bewuste VN-resolutie 687 uit te voeren: "de dreiging die alle   massavernietigingswapens uitoefenen, wegen op de vrede en de veiligheid in de regio alsook is er de noodzaak om te werken aan een zone die dergelijke wapens uitsluit." Verder onderstreept punt 14 van de tekst dat alle maatregelen voor de ontwapening van Irak gebeuren in een context waarvan "de objectieven eruit bestaan een zone in het Midden-Oosten te creëren die vrij is van massavernietigingswapens en alle draagraketten." Dit maakt dat er niet alleen verplichtingen voor Irak staan ingeschreven, maar ook voor de andere ondertekenaars van deze tekst.(22)

    En dat er massavernietigingswapens in Israël aanwezig zijn, staat onomstotelijk vast. Israël was tegen 1988 in het bezit van naar schatting 200 nucleaire wapens (23), een arsenaal dat volgens bepaalde bronnen wel eens heel wat groter zou kunnen zijn. Het blijven schattingen omdat Israël naast India en Pakistan vooralsnog weigert  het Non Proliferatieverdrag (NPV) te ondertekenen. 187 andere staten deden dat wel. Binnenkort zal ook Cuba tekenen.

    Het NPV verplicht de ‘erkende’ nucleaire machten (VS, Rusland, Groot-Brittannië, Frankrijk en China) om geen atoomwapens of militaire nucleaire technologie te  transfereren naar andere staten. Niet-atoommachten verbinden zich er toe om geen atoomwapens te verwerven. Een controlemechanisme, het Internationaal
    Bureau voor Atoomenergie (IAEA), ziet er op toe dat alles volgens de spelregels verloopt.

    Omdat Israël het verdrag niet heeft getekend is de controle op het Israëlische kernwapenarsenaal onbestaande. Tijdens een herzieningsconferentie van het NPV in 1995, is er bovendien een resolutie gestemd die duidelijk op het Israëlisch nucleair arsenaal is gericht. Ten eerste worden "alle staten in het Midden-Oosten die dat
    nog niet hebben gedaan, opgeroepen zonder uitzondering zo vlug mogelijk tot het verdrag toe te treden en hun nucleaire faciliteiten onder de volledige controle te  plaatsen van het IAEA". De resolutie vraagt verder, net zoals in de ‘Irak’-resolutie en in resolutie 49/71 van de Algemene Vergadering van de VN, dat er effectief  werk wordt gemaakt van een zone vrij van massavernietigingswapens.

    Kort nadat Iran een ballistische raket testte, de Shahab-3, liet de voormalige Israëlische premier, Shimon Peres, op 13 juli 1998 op een persconferentie in Jordanië, voor het eerst publiekelijk verstaan dat Israël in het bezit is van atoomwapens: "Israël bouwt aan een nucleaire optie niet om Hiroshima, maar om Oslo te bekomen."(24) Intussen beschikt Israël naar schatting over 350 tot 500 kg ‘weapon grade’ plutonium. Dat wordt aangemaakt in de reactor in Dimona die al sinds
1964 operationeel is. De bewijzen van het bestaan en de activiteiten van Dimona kwamen er na de publieke verklaringen van de uit Israël gevluchte kernfysicus,
    Mordechai Vanunu, die zijn verhaal met wetenschappelijke gegevens en foto’s in 1986 liet publiceren in de Sunday Times. Hij werd kort daarna in Rome door de Mossad in de val gelokt, mishandeld, ontvoerd en in een geheim proces tot 18 jaar gevangenis veroordeeld. De eerste twaalf jaar daarvan bracht hij door in isolement  in een veel te kleine cel. 

    Het Israëlische nucleaire programma dateert al van de jaren veertig. Het werd opgestart in het Weissman Instituut voor Wetenschappen onder de directie van Ernst  David Bergmann, de vader van de Israëlische bom, die in 1952 de Israëlische Atoomenergie Commissie oprichtte.(25) Het grootste deel van de technologische
    nucleaire ondersteuning kwam vanuit Frankrijk, waardoor de reactor in Dimona kon worden gebouwd. Ook de VS waren van in het begin actief, door in te staan  voor de opleiding van Israëlische nucleaire wetenschappers en door de levering van nucleair gerelateerde technologie, zoals de kleine reactor voor onderzoek (1955)
onder het programma ‘Atomen voor Vrede’. Uranium werd geleverd door het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. Naast nucleaire wapens werkt Israël ook zo goed als zeker aan een programma voor de aanmaak van biologische wapens, meer bepaald in Nes Tziyona Biological Institute (Tel Aviv).(26) Vermoedelijk werd met   het Apartheidsregime samengewerkt voor de ontwikkeling van een ‘etnobom’. Israël heeft in elk geval het verdrag dat het verbod op biologische wapens regelt niet  getekend. Ook zou Israël over een productiecapaciteit beschikken voor mosterd- en zenuwgas, hoewel vermoedelijk nog niet gemonteerd op ballistische raketten.(27)
    Het verdrag op verbod van chemische wapens is in 1993 getekend, maar de ratificering blijft uit.

    Zeker is dat Israël alles heeft van een nucleaire grootmacht. Tel Aviv beschikt over de zesde voorraad militair plutonium in de wereld met gesofistikeerde dragers en lanceersystemen. Daaronder 50 Jericho-2 raketten met een reikwijdte van 1.500 km en 50 Jericho-1 raketten met een reikwijdte van 500 km. Onbevestigde  rapporten melden dat Israël op dit ogenblik hard werkt aan Jericho-3 die tot 4.800 km ver zouden reiken, wat betekent dat zelfs Europa binnen Israëlisch nucleair bereik komt. Israël beschikt daarnaast over een hele reeks gevechtsvliegtuigen die eveneens met atoomwapens kunnen geladen worden (2 F-15I, 6F-15D, 18 F-15C, etc…). Nog niet zolang geleden heeft Tel Aviv zijn nucleaire militaire capaciteit verder uitgebreid, dankzij de ingebruikname van drie ‘Dolphin’duikboten geleverd  door Duitsland. Deze duikboten beschikken over het meest geavanceerde gevechtssysteem.(28) Ze zijn geschikt om langeafstandskruisraketten (zoals Tomahawk  met een draagwijdte van 1.500 km) te lanceren. Dat betekent dat Israël via lucht, land en zee een ‘nucleaire Triangel’ heeft voltooid. 

    Dat arsenaal staat ook onder geen enkele internationale controle, zoals door het Internationaal Bureau voor Atoomenergie (IAEA). De pers is het zelfs verboden om er rechtstreeks over te berichten. Enkel berichten in de buitenlandse pers mogen gebracht en besproken worden.

    De Israëlische regering kiest er vooralsnog voor om de dubbelzinnigheid over haar atoomwapens te bewaren, omdat de huidige situatie, aldus Shimon Peres, er voor zorgt dat iedereen voldoende overtuigd is van de nucleaire afschrikking zonder tegelijk de status van duidelijkheid te hebben wat het gemakkelijker zou maken om Israël aan sancties te onderwerpen.

    In hoge militaire kringen wordt onderzocht of de dubbelzinnigheid behouden moet blijven. Dat neemt niet weg dat alsmaar openlijker over atoomwapens wordt gesproken. David Ivry, in 1998 de directeur-generaal van het ministerie van Defensie, spreekt over een ‘second strike capability’ en alludeerde op de VS-doctrine tijdens de Koude Oorlog, de ‘wederzijdse verzekerde vernietiging’ (MAD), "als model voor Israël".(29) Hoewel Israël het NPV niet heeft getekend verhinderde dat  niet dat beide landen in 1998 een ‘Memorandum of Agreement’ hebben afgesloten tegen dreigingen van regionale raketten en massavernietigingswapens. (30) In het  memorandum geen woord over het gevaar van Israëlische preventieve aanvallen, noch over het Israëlische arsenaal massavernietigingswapens. 

    Israël bezit een nucleair monopolie in het Midden-Oosten zonder dat er zicht is op de nucleaire strategie, het arsenaal en zonder enige controle van externe instanties.
    Dat is een gevaarlijke situatie. Uitspraken van hoge officieren en defensiespecialisten tonen dat wel eens meer dan louter afschrikking in het geding zou kunnen zijn.
    Generaal-majoor Yitzhak Ben-Yisrael, hoofd van de Bewapeningsadministratie voor Onderzoek en Ontwikkeling stelt dat behalve een afschrikkingspolitiek ook een preventieve aanvalscapaciteit noodzakelijk is. "Een klein land kan niet voor lange periodes in gevecht gaan. Een preventieve aanval is daarmee in overeenstemming".
    En hij vervolgt: "Je kan niemand afschrikken behalve door je capaciteit te tonen".(31) Vooral het debat in Israëlische defensiekringen over hoe reageren in geval van  een aanval met chemische of biologische wapens doet het ergste vrezen. Shai Feldman, directeur van het Jaffa Centrum voor Strategische Studies aan de universiteit van Tel Aviv zegt dat Israël er op voorbereid dient te zijn om elk wapen te gebruiken – nucleaire wapens inbegrepen – indien het wordt aangevallen met chemische en biologische wapens.(32)

    Het Israëlische arsenaal is veruit superieur en zorgt voor gevaarlijk ongelijke militaire machtsverhoudingen in het Midden-Oosten. De dreiging is reëel, zeker omdat de actuele politieke situatie in Israël alle kanten uit kan, inclusief een nog grotere greep van extreem-rechts op het politiek gebeuren. De Israëlische academicus Israel Shahak vreest "het perspectief dat Gush Emunim, of rechtse Israëlische fanatici of waanzinnige Israëlische legergeneraals de controle verwerven over
    nucleaire wapens,…" Ariel Sharon zelf is in elk geval onvoorspelbaar. Een oorlog tegen Irak zou wel eens tot gevaarlijke situaties kunnen leiden.

    (Uitpers, nr. 34, 4de jg., oktober 2002)


    Schwedischer Diplomat wirft USA Spionage vor. Der Spiegel, 29 juli 2002
    2 Weapons Inspections were manipulated. In: The Financial Times, 29 juli 2002; Arch-enemy or phantom menace? In: The Herald, 8 juli 2002
    3 Barbara Crosette. Top U.N. Arms Inspector Tries to Quiet Ex-Iraq Team Member. In: The New York Times, 2 oktober 1998.
    4 Zie Alain Gresh in Le Monde Diplomatique januari 1999 en Majed Nehmé in Le nouvel Afrique Asie
    5 Un Chief statements on Iraq. In: Arabic News.Com ( op 6/09/2002)
    6 The New York Post, 17 december 1998 geciteerd in: Alain: Gresh, ibidem
    7 Iraq: We have no more patience with the sanctions. In:, 8 juni 1998 ( per 4/09/2002)
    8 Majed Nehmé. Croisade Américain. In : Le Nouvel Afrique Asie, januari 1999 
    9 Scott Ritter: Facts needed before Iraq attack. interview met Scott Ritter. CNN.COM, 17 juli 2002 ( op 6 september
    10 Majed Nehmé. ibidem
    11 Michael Janssen. Denis Halliday: Iraq sanctions are genocide. In: Daily Star (Libanon), 7 juli 2000
    12 De Groene Amsterdamer, 15 juli 2000
    13 Catherine Vuylsteke. Het geweten van de VN. In: De Morgen, 1 april 2000
    14 S/RES/1284 (1999). United Nations, 17 december 1999
    15 Catherine Vuylsteke. Het geweten van de VN. In: De Morgen, 1 april 2000
    16 Iraq’s weapons of mass destruction. The assesment of the british government, september 2002
    17 Jonathan Broder. Arming Iraq. In : Nuclear Times, winter 1990-91
    18 Norm Dixon. How he US armed Saddam Hussein with chemical weapons. In: Green Left Weekly, 28 augustus 2002; Patrick Tyler. Officers Say U.S. Aided Iraq in War Despite Use
    of Gas. In: The New York Times, 18 augustus 2002
    19 William Norman Grigg. Arming Saddam. In: The New American, nr 7, 30 maart 1998; Stephanie Reich, ibidem
    20 Stepahnie Reich. Slow motion holocaust. US Designs on Iraq. in: CovertAction Quarterly, nr. 72, lente 2002
    21 William Norman Grigg. ibidem
    22 Alain Gresh. Guerre sans fin contre l’Irak. Au mépris des Nations Unies. In: Le Monde Diplomatique, januari 1999
    23 Warner D. Farr. The third temple’s holy of holies : Israel’s nuclear weapons. The Counterproliferation Papers No. 2, USAF Counterproliferation Center, Alabama, september 1999;
    Harold Hough. Could Israel's nuclear assets survive a pre-emptive strike? In: Jane’s Intelligence Review, 1 september 1997
    24 Michael Barletta en Christina Ellington. Israel’s Nuclear Posture Review. Center for Nonproliferation Studies, december 1998 (via:
    25 John Steinbach. Nuke Nation. Israel’s weapons of mass destruction. In: CovertAction Quarterly, april/juni 2001
    26 Uzi Mahnaimi and Marie Colvin. Israel Developing an Ethno-Bomb. In: The Sunday Times, 15 November 1998
    27 Weapons of Mass Destruction Capabilities and Programs. Zie:
    28 Completing the Deterrence Triangle. In: Proliferation Brief, Vol. 3, nr 18, 29 juni 2000
    29 Eliot A. Cohen, Michael J. Eisenstadt en Andrew J. Bacevitch. Jewish State Studies Atomic Arms Option After Founding. Washington Times , 12 augustus 1998 
    30 Dit ‘Memorandum of Agreement’ (13 oktober 1998) is te vinden op
    31 Ha’aretz, 25 augustus 1998
    32 Michael Barletta en Christina Ellington. ibidem

              TIMES ONLINE
                    December 31, 2002 

How US helped Iraq build deadly arsenal
                   By Tim Reid
                    World News,,3-528574,00.html 
December 31, 2002 
DONALD RUMSFELD, the US Defence Secretary and one of the most strident critics of Saddam Hussein, met the Iraqi President in 1983 to ease the way for US companies to sell Baghdad biological and chemical weapons components, including anthrax and bubonic plague cultures, according to newly declassified US Government documents. 
Mr Rumsfeld’s 90-minute meeting with Saddam, preceded by a warm handshake which was captured on film, heralded a US policy under Presidents Ronald Reagan and George Bush Sr of courting the Iraqi leader as an ally throughout the 1980s. 

The strategy, seen as a bulwark against the Islamic fundamentalism of Iran, was so obsessively pursued that Washington stepped up arms supplies and diplomatic activity even after the Iraqis had gassed Kurds in northern Iraq in March 1988, according to the records. 

A National Security Directive of November 1983 stated that the US would do “whatever was necessary and legal” to prevent Iraq from losing its war with Iran. 

Mr Rumsfeld, who was a private citizen at the time, was chosen by Mr Reagan as a special envoy to the Middle East. He met Saddam on December 20 and told him that Washington was ready for a resumption of full diplomatic relations, according to a State Department report of the meeting. 

The policy was followed with such vigour over the next seven years that on July 25, 1990, only one week before Saddam invaded Kuwait, the US Ambassador to Baghdad met Saddam to assure him that President Bush “wanted better and deeper relations”. 

The extraordinary lengths to which successive US Administrations went to befriend Saddam, while ignoring his use of chemical weapons against Iranian troops and his own people, was highlighted in The Washington Post yesterday. It is a timely reminder of American involvement in the creation of Saddam’s arsenal as the current President Bush, who has repeatedly cited Saddam’s possession of chemical and biological weapons as a reason for disarming him, prepares for a possible US-led invasion of Iraq. 

To prevent Iraqi defeat in the Iran-Iraq war, which was started by Iraq and lasted from 1980 to 1988, the Reagan Administration began supplying Saddam with battlefield intelligence on Iranian troop movements. 

By the end of the decade, Washington had authorised the sale to Iraq of numerous items that had both military and civilian applications. These included poisonous chemicals and biological viruses, among them anthrax and bubonic plague. 

A 1994 investigation by the Senate Banking Committee disclosed that dozens of biological agents were shipped to Iraq in the mid-1980s under licence from the US Commerce Department, including strains of anthrax. Anthrax has been identified by the Pentagon as a key component of Saddam’s biological weapons programme. 

The Commerce Department also approved the export of insecticides to Iraq, despite suspicions that they were being used for chemical warfare. 

In November 1983, a month before Mr Rumsfeld’s first visit to Baghdad, George Shultz, the Secretary of State, was given intelligence reports showing that Iraqi troops were resorting to “almost daily use of CW (chemical weapons) against the Iranians”. 

But the Reagan Administration, already committed to wooing Baghdad, turned a blind eye to the reports. In February 1982, despite objections from Congress, the State Department had already removed Iraq from its terrorism list. 

Mr Rumsfeld recently said that he had, at the December 1983 meeting, “cautioned” Saddam about the use of chemical weapons. That claim does not tally with a declassified State Department note of his meeting. A Pentagon spokesman later said that Mr Rumsfeld issued the caution to Tariq Aziz, the Iraqi Foreign Minister. 

According to an affidavit sworn by Howard Teicher, a former National Security Council official during the Reagan Administration, the US “actively supported the Iraqi war effort by supplying the Iraqis with billions of dollars of credits, by providing military intelligence and advice to the Iraqis, and by closely monitoring third-country arms sales to Iraq to make sure Iraq had the military weaponry required.” 

Mr Teicher said that William Casey, the former CIA Director, used a Chilean front company to supply Baghdad with cluster bombs. 

The Iraqi Air Force began using chemical agents against Kurdish resistance forces in northern Iraq in late 1987, provoking outrage on Capitol Hill, particularly after the now infamous March 1988 attack on the Kurdish village of Halabja. 

But, in September 1988, Richard W. Murphy, the Assistant Secretary of State, wrote in a memo addressing Saddam’s use of chemical weapons: “The US-Iraqi relationship is . . . important to our long-term political and economic objectives. We believe that economic sanctions will be useless or counterproductive to influence the Iraqis.” 

The present President Bush has repeatedly cited Saddam’s use of chemical weapons “against his own people” as justifying “regime change”. 

David Newton, a former US Ambassador to Baghdad, told the Post: “Fundamentally, the policy was justified. We were concerned that Iraq should not lose the war with Iran, because that would have threatened Saudi Arabia and the Gulf. 

“Our long-term hope was that (Saddam’s) Government would become less repressive and more responsible.” 

Onderwerp: [Wereldcrisis] Early Saddam-CIA Connections
     Datum:  Tue, 15 Apr 2003 10:03:32 +0200
Exclusive: Saddam key in early CIA plot
By Richard Sale
UPI Intelligence Correspondent
  >From the International
Desk Published 4/10/2003 7:30 PM

U.S. forces in Baghdad might now be searching high and
low for Iraqi dictator Saddam Hussein, but in the past
Saddam was seen by U.S. intelligence services as a
bulwark of anti-communism and they used him as their
instrument for more than 40 years, according to former
U.S. intelligence diplomats and intelligence officials.

United Press International has interviewed almost a
dozen former U.S. diplomats, British scholars and
former U.S. intelligence officials to piece together
the following account. The CIA declined to comment on
the report.

While many have thought that Saddam first became
involved with U.S. intelligence agencies at the start
of the September 1980 Iran-Iraq war, his first contacts
with U.S. officials date back to 1959, when he was part
of a CIA-authorized six-man squad tasked with
assassinating then Iraqi Prime Minister Gen. Abd al-
Karim Qasim.

In July 1958, Qasim had overthrown the Iraqi monarchy
in what one former U.S. diplomat, who asked not to be
identified, described as "a horrible orgy of

According to current and former U.S. officials, who
spoke on condition of anonymity, Iraq was then regarded
as a key buffer and strategic asset in the Cold War
with the Soviet Union. For example, in the mid-1950s,
Iraq was quick to join the anti-Soviet Baghdad Pact
which was to defend the region and whose members
included Turkey, Britain, Iran and Pakistan.

Little attention was paid to Qasim's bloody and
conspiratorial regime until his sudden decision to
withdraw from the pact in 1959, an act that "freaked
everybody out" according to a former senior U.S. State
Department official.

Washington watched in marked dismay as Qasim began to
buy arms from the Soviet Union and put his own domestic
communists into ministry positions of "real power,"
according to this official. The domestic instability of
the country prompted CIA Director Allan Dulles to say
publicly that Iraq was "the most dangerous spot in the

In the mid-1980s, Miles Copeland, a veteran CIA
operative, told UPI the CIA had enjoyed "close ties"
with Qasim's ruling Baath Party, just as it had close
connections with the intelligence service of Egyptian
leader Gamel Abd Nassar. In a recent public statement,
Roger Morris, a former National Security Council
staffer in the 1970s, confirmed this claim, saying that
the CIA had chosen the authoritarian and anti-communist
Baath Party "as its instrument."

According to another former senior State Department
official, Saddam, while only in his early 20s, became a
part of a U.S. plot to get rid of Qasim. According to
this source, Saddam was installed in an apartment in
Baghdad on al-Rashid Street directly opposite Qasim's
office in Iraq's Ministry of Defense, to observe
Qasim's movements.

Adel Darwish, Middle East expert and author of "Unholy
Babylon," said the move was done "with full knowledge
of the CIA," and that Saddam's CIA handler was an Iraqi
dentist working for CIA and Egyptian intelligence. U.S.
officials separately confirmed Darwish's account.

Darwish said that Saddam's paymaster was Capt. Abdel
Maquid Farid, the assistant military attaché at the
Egyptian Embassy who paid for the apartment from his
own personal account. Three former senior U.S.
officials have confirmed that this is accurate.

The assassination was set for Oct. 7, 1959, but it was
completely botched. Accounts differ. One former CIA
official said that the 22-year-old Saddam lost his
nerve and began firing too soon, killing Qasim's driver
and only wounding Qasim in the shoulder and arm.
Darwish told UPI that one of the assassins had bullets
that did not fit his gun and that another had a hand
grenade that got stuck in the lining of his coat.

"It bordered on farce," a former senior U.S.
intelligence official said. But Qasim, hiding on the
floor of his car, escaped death, and Saddam, whose calf
had been grazed by a fellow would-be assassin, escaped
to Tikrit, thanks to CIA and Egyptian intelligence
agents, several U.S. government officials said.

Saddam then crossed into Syria and was transferred by
Egyptian intelligence agents to Beirut, according to
Darwish and former senior CIA officials. While Saddam
was in Beirut, the CIA paid for Saddam's apartment and
put him through a brief training course, former CIA
officials said. The agency then helped him get to
Cairo, they said.

One former U.S. government official, who knew Saddam at
the time, said that even then Saddam "was known as
having no class. He was a thug -- a cutthroat."

In Cairo, Saddam was installed in an apartment in the
upper class neighborhood of Dukki and spent his time
playing dominos in the Indiana Café, watched over by
CIA and Egyptian intelligence operatives, according to
Darwish and former U.S. intelligence officials.

One former senior U.S. government official said: "In
Cairo, I often went to Groppie Café at Emad Eldine
Pasha Street, which was very posh, very upper class.
Saddam would not have fit in there. The Indiana was
your basic dive."

But during this time Saddam was making frequent visits
to the American Embassy where CIA specialists such as
Miles Copeland and CIA station chief Jim Eichelberger
were in residence and knew Saddam, former U.S.
intelligence officials said.

Saddam's U.S. handlers even pushed Saddam to get his
Egyptian handlers to raise his monthly allowance, a
gesture not appreciated by Egyptian officials since
they knew of Saddam's American connection, according to
Darwish. His assertion was confirmed by former U.S.
diplomat in Egypt at the time.

In February 1963 Qasim was killed in a Baath Party
coup. Morris claimed recently that the CIA was behind
the coup, which was sanctioned by President John F.
Kennedy, but a former very senior CIA official strongly
denied this.

"We were absolutely stunned. We had guys running around
asking what the hell had happened," this official said.

But the agency quickly moved into action. Noting that
the Baath Party was hunting down Iraq's communist, the
CIA provided the submachine gun-toting Iraqi National
Guardsmen with lists of suspected communists who were
then jailed, interrogated, and summarily gunned down,
according to former U.S. intelligence officials with
intimate knowledge of the executions.

Many suspected communists were killed outright, these
sources said. Darwish told UPI that the mass killings,
presided over by Saddam, took place at Qasr al-Nehayat,
literally, the Palace of the End.

A former senior U.S. State Department official told
UPI: "We were frankly glad to be rid of them. You ask
that they get a fair trial? You have to get kidding.
This was serious business."

A former senior CIA official said: "It was a bit like
the mysterious killings of Iran's communists just after
Ayatollah Khomeini came to power in 1979. All 4,000 of
his communists suddenly got killed."

British scholar Con Coughlin, author of "Saddam: King
of Terror," quotes Jim Critchfield, then a senior
Middle East agency official, as saying the killing of
Qasim and the communists was regarded "as a great
victory." A former long-time covert U.S. intelligence
operative and friend of Critchfield said: "Jim was an
old Middle East hand. He wasn't sorry to see the
communists go at all. Hey, we were playing for keeps."

Saddam, in the meantime, became head of al-Jihaz a-
Khas, the secret intelligence apparatus of the Baath

The CIA/Defense Intelligence Agency relation with
Saddam intensified after the start of the Iran-Iraq war
in September of 1980. During the war, the CIA regularly
sent a team to Saddam to deliver battlefield
intelligence obtained from Saudi AWACS surveillance
aircraft to aid the effectiveness of Iraq's armed
forces, according to a former DIA official, part of a
U.S. interagency intelligence group.

This former official said that he personally had signed
off on a document that shared U.S. satellite
intelligence with both Iraq and Iran in an attempt to
produce a military stalemate. "When I signed it, I
thought I was losing my mind," the former official told

A former CIA official said that Saddam had assigned a
top team of three senior officers from the Estikhbarat,
Iraq's military intelligence, to meet with the

According to Darwish, the CIA and DIA provided military
assistance to Saddam's ferocious February 1988 assault
on Iranian positions in the al-Fao peninsula by
blinding Iranian radars for three days.

The Saddam-U.S. intelligence alliance of convenience
came to an end at 2 a.m. Aug. 2, 1990, when 100,000
Iraqi troops, backed by 300 tanks, invaded its
neighbor, Kuwait. America's one-time ally had become
its bitterest enemy.

Copyright © 2001-2003 United Press International 030410-070214-6557r

Locked in an Orwellian Eternal War

By Robert Fisk 

[The Independent, UK, 18 February 2001]:

In George Orwell's 1984, Oceania -- in which Britain is "Airstrip One" -- is engaged in eternal war with Eastasia. Victories are constantly announced by the British government. Our battle with Eastasia, over the years, has become routine. In George Bush's 2001, the West is e